กิจกรรม

"ธรรมะเพื่อความพ้นทุกข์"

"การปฏิบัติใครก็ทำแทนกันไม่ได้
ต้องทำเอาเอง พอรู้หลักแล้วต้องลงมือทำ
ตรวจสอบตัวเอง ที่ทำอยู่มันถูกไหม
วิธีวัดว่าถูกหรือเปล่า
ดูว่าทำแล้วสติเราเพิ่มขึ้นไหม ศีลเราดีขึ้นไหม
สมาธิ จิตใจเราอยู่กับเนื้อกับตัวมากขึ้นหรือเปล่า
เราเห็นความจริงของโลก ความจริงของชีวิตมากขึ้นหรือเปล่า
วัดความเจริญกันตรงนี้

ถ้ามีโอกาสเจอครูบาอาจารย์ที่ไว้ใจได้
ก็ตรวจสอบนานๆ ทีหนึ่ง
ไม่ใช่เอะอะอะไรก็ถามครูบาอาจารย์
ศาสนาพุทธเป็นศาสนาของคนมีปัญญา ก็ต้องใช้ปัญญา
ใช้ความสังเกตตรวจสอบตัวเองเป็นระยะๆ ไป

เมื่อก่อนหลวงพ่อก็ตรวจสอบ
ตรวจสอบทุก 3 เดือน 3 เดือนนี้กับ 3 เดือนก่อน
เรามีพัฒนาการทางจิตใจบ้างหรือเปล่า
แล้วสิ่งที่ว่าพัฒนาๆ นั้นมันถูกต้องไหม
บางทีก็คิดว่ามีพัฒนาการแต่พัฒนาผิด

อย่างจิตไปติดในความว่างอะไรอย่างนี้ มันผิด
อาศัยความสังเกต ใช้โยนิโสมนสิการ
พิจารณาไตร่ตรองอย่างแยบคาย
สิ่งที่เรากำลังมี สิ่งที่เรากำลังเป็นอยู่นี้
สอดคล้องกับคำสอนของพระพุทธเจ้าหรือเปล่า

หลวงพ่อตอนไปติดความว่างๆ
ก็สังเกตจิตของเราทำไมมันเที่ยง สงบอยู่อย่างนั้น
สุขอยู่อย่างนั้น สว่างอยู่อย่างนั้น
มันควรจะไม่เที่ยงแต่ทำไมมันเที่ยง มันต้องผิดแล้ว
มันควรจะเป็นทุกข์คือถูกบีบคั้นให้แตกสลาย
นี่มีแต่ความสุข ทรงตัวอยู่อย่างนั้นไม่มีอะไรมาบีบคั้นเลย
มันควรจะเป็นอนัตตา บังคับไม่ได้
นี่เราทำได้ กำหนดจิตเข้ามาว่างๆ สบาย โล่งๆ อยู่อย่างนั้น
มีความสุข ไม่มีกิเลส

อาศัยพิจารณาแยบคาย
ก็คือคำว่าพิจารณาอย่างแยบคายไม่ใช่คิดแบบเจ้าเล่ห์แสนกล
พิจารณาอย่างแยบคายหมายถึงพิจารณาว่า
สิ่งที่กำลังมีกำลังเป็นนั้นมันสอดคล้อง
หรือมันขัดแย้งกับคำสอนของพระพุทธเจ้า
:ธรรมะเพื่อความพ้นทุกข์"
อย่างที่หลวงพ่อเล่าให้ฟัง
ตัวเองทำผิดเพราะดูแล้วมันขัดแย้งกับคำสอนของพระพุทธเจ้า
มันควรจะเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
มันกลับกลายเป็นนิจจัง สุขัง อัตตาไป
ก็ต้องพยายามสังเกตต่อไปว่าที่ผิดมันผิดอย่างไร"

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม
30 ตุลาคม 2565

รับฟังเพิ่มเติมได้ที่ https://youtu.be/l6WAhzr0Rdo

Trisikkha Meditation Center, Plant City, Florida USA
คอลัมน์ "ธรรมะเพื่อความพ้นทุกข์"

For English- please log on : http://www.dhamma.com/en/...

“…จิตนี้ก็เหมือนกัน ถ้าจิตเดินอยู่ในร่องในรอยของอริยมรรคคือเดินอยู่ในหลักของศีล สมาธิ ปัญญา จิตย่อมมีแนวโน้มไปสู่พระนิพพานมหาสมุทรเปรียบเหมือนพระนิพพาน แม่น้ำคงคาก็คือศีลสมาธิ ปัญญา แล้วยังมีเงื่อนไขอีก ไม่ติดฝั่งซ้ายฝั่งขวา ไม่จมลงในท่ามกลาง ไม่ไปเกยตื้น ไม่ไปถูกเกลียวน้ำวน ไม่ถูกมนุษย์ ไม่ถูก
อมนุษย์จับเอาไว้ ไม่เน่าใน มันจะไหลไปตามกระแสของมรรคถึงจิตจะเดินในกระแสของมรรค อุตส่าห์ทำทานรักษาศีลนั่งสมาธิ พิจารณากาย พิจารณาใจ แต่ถ้าไปติดฝั่งซ้ายฝั่งขวาก็ไปไม่รอด ไปเกยตื้นก็ไปไม่รอด ถูกเกลียวน้ำวน ฯลฯ ก็ไปไม่รอดแตละอันๆ มีความหมาย ท่านอธิบายเอาไว้ว่ า “ฝั่งซ้ายฝั่งขวา”คือติดอยู่ในอายตนะภายใน อายตนะภายนอก พูดง่ายๆ คือติดในธรรมที่เป็นคู่ ติดอยู่ในสิ่งที่เป็นคู่ๆ ทั้งหลาย อย่างติดในความหลงไปติดในความเพ่งเอาไว้ นี่ก็เป็นคู่ ตามใจกิเลสกับบังคับเอาไว้ก็เป็นคู่ๆ ถ้าเดินทางสายกลางไม่ได้ตลอด มันจะพลัดเข้าไปทางซ้าย ทางขวาตกจากทางสายกลาง ก็ตกไปสู่ความเป็นคู่ ถ้าไม่ตกลงไปสู่ความเป็นคู่ก็มีโอกาสจะไปถึงทะเลสิ่งที่เรียกว่า “เกลียวน้ำวน” กค็ อื กามคณุ ๕ ความสนกุ สนานเพลิดเพลิน พออกพอใจในรูป ในเสียง ในกลิ่น ในรส ในสัมผัสพวกเรารู้สึกไหมว่าเราติดอยู่ในกาม ยังสนุกกับโลก เรียกว่า
ถูกเกลียวน้ำวน ไม้นี้ไม่ไหลต่อ หมุนอยู่ที่เดิม มันวนไปทางตาวนไปทางหู วนไปทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย ก็วนอยู่อย่างนั้นเอง

บางคนชอบถือเราถือเขา ทำให้ขัดขวางความเจริญก้าวหน้า เช่น ถือตัวว่าดีว่าเด่นกว่าเขา ทำให้ไปข่ม ไปดูถูกคนอื่นถือว่าด้อยกว่าเขา ก็เป็นการดูถูกตัวเอง ไม่คิดต่อสู้ หรือถ้าถือตัวว่าเสมอกับเขา ก็ทำให้ไม่ยอมคนอื่น หยิ่งยะโส อันนี้ไป“เกยตื้น ” แลว้ไม้อันนี้ไม่ไหลตามน้ำต่อไปแล้วคำว่า “จมในท่ามกลาง” คือคนที่ยินดีติดใจอยู่ในภพที่ตนเกิดหรือไปติดอยู่ในภพใดภพหนึ่ง ในระหว่างการปฏิบัติธรรม ภพที่พวกเราไปติดบ่อยคือภพว่าง รู้สึกไหมว่าภาวนาแล้วใจเลื่อนออกไปข้างหน้า หรือเลื่อนเข้าไปข้างใน แล้วว่างสบายอยู่อย่างนั้นไม่ยอมรู้กายรู้ใจต่อแล้ว ฉันสบายแล้ว ฉันมีความสุขแล้ว“ถูกมนุษย์จับเอาไว้” ก็เช่นห่วงพรรคพวก ห่วงลูก ห่วงเมียห่วงญาติ ห่วงไปหมด ห่วงสรรพสัตว์ ห่วงคนโน้น ห่วงคนนี้เลยไปไม่ได้เพราะติดมนุษย์ อยู่คนเดียวไม่ได้ ไปคนเดียวไม่ได้ทั้งๆ ที่เส้นทางนี้เป็นเส้นทางเฉพาะตัว ถ้าไม่มีใครมีศีลมีธรรมเสมอกับเรา เราก็ไปของเราคนเดียว เราไม่ไปรอชาวบ้านเขาหรอกเรามีเวลาน้อยนะ มัวรอคนอื่น ศาสนาพุทธอาจจะหมดไปเสียก่อนเลยไปไม่รอด“ถูกอมนุษย์จับเอาไว้” บางคนภาวนาอยากไปขึ้นสวรรค์ทำทานขอไปขึ้นสวรรค์ รักษาศีลขอไปขึ้นสวรรค์ ไปนั่งสมาธิขอไปพรหมโลกเลย นี่ถูกอมนุษย์จับเอาไว้ หลงไปสู่สิ่งพวกนี้พวก “เน่าใน” คือพวกทุศีล พวกไม่มีศีล ๕ ถ้าขาดศีล ๕ก็อย่าพูดเรื่องมรรคผลนิพพานเลย”

อริยสัจเพื่อความพ้นทุกข์ 56
หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชุโช
<<<<<<<<<<<<<<<<

Trisikkha Meditation Center, Plant City, Florida USA
คอลัมน์ "ธรรมะเพื่อความพ้นทุกข์"
For English- please log on : http://www.dhamma.com/en/...

“…ถามว่ามีอยู่แบบมีธาตุมีขันธ์ไหม ไม่มี ถ้านิพพานแล้วยังอยู่แบบมีธาตุมีขันธ์เหมือนเป็นโลกนิพพาน นั่นเป็นมิจฉาทิฏฐิ ชื่อว่าสัสสตทิฏฐิ นิพพานแล้วสูญไปเลยไม่มีอะไรเลย ก็เป็นมิจฉาทิฏฐิชื่อว่า อุจเฉททิฏฐิ มันมีธรรมธาตุอยู่ คือจิตกระจายตัวออกไปรวมกับความว่าง เป็นอันเดียวกับความว่างของจักรวาล รวมเป็นหนึ่งเรียกว่า นิพพาน นี่ครูบาอาจารย์สอนมานะ

บางคนบอกว่าหลวงปู่ดูลย์สอนดูจิตโดยการประคองจิตให้นิ่งว่าง ความคิด เกิด ขึ้น ใหป้ดทิ้งแถมยังบอกอีกว่า พระอรหันต์มีจิตสว่างรุ่งเรืองว่างเปล่าอยู่ภายในนิรันดร ความจริงถ้ายังมีภายนอกภายใน ยังมีธรรมที่เป็นคู่ๆ อยู่ ไม่ใช่คำสอนของหลวงปู่ดูลย์แน่นอน ยังเป็นธรรมคู่ ไม่ใช่หนึ่ง ไม่ใช่จิตหนึ่ง แต่เป็นจิตคู่มีจิตภายในมีจิตภายนอก

ถ้าจิตเป็นหนึ่ง จิตกับธรรมเป็นอันเดียวกัน อันนั้นเกิดในสภาวะที่สิ้นตัณหาแล้ว แจ้งพระนิพพานแล้วจิตจะเข้าถึงความบริสุทธิ์ ธรรมะก็เป็นความบริสุทธิ์ จิตก็เป็นความบริสุทธิ์ ระลึกถึงพระพุทธเจ้าก็คือความบริสุทธิ์ เป็นความบริสุทธิ์อันเดียวกันมีสิ่งเดียวที่สาวกกับพระพุทธเจ้าเสมอกัน คือความบริสุทธิ์ จะรู้สึกเห็นเป็นอันเดียวกัน ไม่แบ่งแยกหรอก

ตรงที่พระพทุ ธพระธรรมพระสงฆ์กับจิตรวมเป็นอันเดียวกันนี่ต้องแจ้งพระนิพพาน จิตจะสลายตัวลง ไม่มีขอบ ไม่มีเขต ไม่มีจุดไม่มีดวงไม่มีที่ตั้ง สลายตัวรวมเข้ากับพระนพิพาน เข้ากับความว่างของจักรวาล เป็นหนึ่ง เรียกว่า นิพพาน

จะแจ้งพระนิพพานได้ต้องรู้รูปนามตามความเป็นจริงก็จะละความอยากในรูปนาม จนกระทั่งละความยึดถือในรูปนามได้หมดความอยากได้ก็จะแจ้งพระนิพพาน จิตจะรวมเข้ากับพระนิพพานเป็นหนึ่ง รวมเข้ากับความว่าง ไม่ยึดถืออะไร ว่างอยู่อย่างนั้นแหละ ตัวนี้บางทีท่านเรียกว่า ธรรมธาตุ

ครูบาอาจารย์บางองค์อย่างท่านอาจารยพ์ ระมหาบวั ท่านเรียกสภาวะจิตที่ทรงพระนิพพานว่าธรรมธาตุ หลวงปู่ดูลย์เรียกว่าจิตหนึ่ง สมเด็จพระญาณสังวรท่านเรียกสภาวะนี้ว่าวิญญาณธาตุท่านอาจารย์พุทธทาสเรียกสภาวะนี้ว่าจิตเดิมแท้ หลวงปู่เทสก์ท่านเรียกสภาวะอันนี้ว่าใจ หลวงปู่บุดดาท่านเรียกว่าจิตเดียวหรือใจเดียว แต่ละองค์ท่านพูดถึงสภาวะอันเดียวกัน แต่โดยสมมุติบัญญัติที่แตกต่างกัน แต่ถ้าเราไม่ได้ภาวนา เราไม่เข้าใจ รู้สึกว่าแต่ละองค์พูดไม่เหมือนกัน นั่นไปติดอยู่ที่คำพูดพวกเราบางคนมีความเข้าใจผิดว่าจิตทุกๆดวงสัตว์ทุกๆตัวคนทุกๆ คน มีแนวโน้มไปสู่พระนิพพาน ไหลไปหาพระนิพพานเองที่จริงพระพุทธเจ้าไม่ได้สอนอย่างนั้น

ครั้งหนึ่งท่านอยู่ริมแม่น้ำคงคากับภิกษุจำนวนมาก* ท่านก็ชี้ให้ภิกษุดูท่อนไม้ลอยในแม่น้ำคงคา ท่านบอกว่า “ภิกษุทั้งหลายถ้าไม้ท่อนนี้ที่ลอยอยู่ในแม่น้ำคงคา ถ้าไม่ติดฝั่งซ้าย ไม่ติดฝั่งขวาไม่จมลงในท่ามกลาง ไม่ไปเกยตื้น ไม่ไปถูกน้ำวนดูดเอาไว้ ไม่ถูกมนุษย์จับไว้ ไม่ถูกอมนุษย์จับไว้ ไม่เน่า ไม่ผุพัง ไม้ท่อนนี้มีแนวโน้มไหลไปสู่มหาสมุทร”

อริยสัจ
เพื่อความพ้นทุกข์ 54
หลวงพ่อ ปราโมทย์ ปาโมวุโช
<<<<<<<<<<<<<<<<